Restos Arqueolóxicos Arquitectura Relixiosa Arquitectura Civil Arquitectura Popular Mobiliario Saúdo do alcalde Corporación municipal Emprego Traballo Social Atención á Infancia Casa da Cultura Guía municipal     Festas das Parroquias Feira do Mel Mercado da Castaña Semana Santa Concentración Motos Rapa das Bestas Semana do Teatro Mostra Folclórica Mercado de Primavera Historia do Valadouro Persoeiros Hijos del Valle de Oro Como chegar Mapa Turístico Que ver Rotas Rueiro de Ferreira O Valadouro en imaxes Xeografía A Serra do Xistral Parroquias ARQUITECTURA CIVIL Casa Rectoral en Frexulfe A arquitectura civil do Valadouro encadraríase fundamentalmente entre os séculos XVII e XIX, e soen mostrar un traballo de tipo popular. Outra das constantes deste patrimonio – ao igual que ocorre coa arqiutectura relixiosa – é o aproveitamento de restos de edificación anteriores, así encontrarémonos con restos cun estilo moi renacente nuns casos, e tardogóticos noutros (floróns, cruces de Malta, representacións da Cruz do Gólgota, portas en espadilla ou con arco de medio punto...). Éstas soen estar nos dinteis e jambas dos vanos das edificacións. Dedúcese unha gran importancia dos nucleos rurais, os cales os poderíamos definir como un conxunto edificado de vivendas con arquitecturas de uso común. O cabozo, as palleiras, os establos, os muiños e o forno, así como tamén o pozo nalgúns casos eran as estancias ou dependencias de uso común máis habituais. A maioría dataríanse no séculos XVIII e XIX, pero polo seu uso continuado obsérvanse diversas alteracións xa do século XX, aínda que hoxe están abandoadas na súa maioría. É curiosa a situación de varias delas, ao pé do Camiño Real a Vivieiro, polo que pode deducir unha gran importancia deste vial. Destacaríanse neste capítulo: o Nucleo de Rubas e o do Burgueiro, ámbolos dous sitos na parroquia de Vilacampa. O primeiro con cerramento de pedras chantadas e restos medievais nalgunhas jambas e dinteis, asi como unha moi pensada distribución pre-urbana; o segundo con varios restos de orixe tardogótico – flores de lis e floróns renacentes – e un curioso pozo de planta circular e cuberta cupulada. Outros núcleos que tiveron certa importancia foron o da Rexedoira – Tanín, parroquia de A Laxe -, Suaigrexa e Caamonde – parroquia de Santa Cruz –... Ao pé do xa comentado Camiño Real sitúanse tamén Casas Grandes - habitualmente eran de forma cadrada ou rectangular cubertas a dúas augas, noutros casos usouse unha configuración planimétrica en L -, sendo un claro expoñente a das Rozas (ten inscripcións caligráficas tardogóticas) e outra que posúe unha estrutura de tipo medieval e mostra bufardas e un arco conopial na boca do forno. Débense destacar tamén outras Casas Grandes sitas en diferentes parroquias: en San Xiao de Recaré ten importancia a Casa do Casal, tamén coñecida como a Casa dos Abelaira ou das Cerdeiras. Posúe pozo propio e incluso eran posuidores dun panteón familiar. Ten unha lápida fundacional na que se observa claramente a fecha do fin da construcción barroca, o ano 1719; a coñecida como a Casa de Remedios Pardo, sita no Souto do Chao de Budián, é posiblemente de orixe tardomedieval ou renacente. Dúas portas con arco de medio punto – seguramente feitas con pezas reaproveitadas – levan a pensar iso, a moldura que remata a fachada cando contacta co tellado leva ao mesmo pensamento. Posúe ademáis un escudo e na finca conta cun cabozo e un lagar do viño; a parroquia de A Laxe conta pola súa parte coa Casa das Carballesas – no lugar das Penas -, datado a través do seu dintel (1737). Tamén dispón dunha bufarda na fachada principal, encóntrase ademáis adosado a outra casa grande que data posiblemente do século XVI. As Casas Torre vámolas a encontrar na parroquia de Recaré. A máis destacada é a Torre de Parga, que adquiriu importancia porque foi propiedade do Mariscal Pero Pardo de Cela. A súa orixe e a mesma que a época histórica do Mariscal, momentos das Revoltas Irmandiñas, o século XV. Destaca a porta de entrada de medio punto – ao igual que a coñecida como Casa do Pazo, da que tamén habería que mencionar a súa estilística Isabelina. Pazo de Gradaille O único pazo que se conserva no Val e o Pazo de Gradaille, sito no lugar do mesmo nome da parroquia de Santa Cruz. É de estilo barroco – S.XVII-XVIII -, conformando a súa estrutura tipolóxica a éste, tendo en posesión unha capela e zonas de establo. Foi propiedade das familias Bolaño e Saavedra – mostrase orgulloso o escudo de armas de dobre blasón da fachada principal. Actualmente é propiedade da familia do fundador do periódico “El Progreso de Lugo”, Puro Cora. (non visitable) Pazo de Gradaille Por último destacar as fortificacións, das que tan só nos queda algún resto no barrio de Cendemil da parroquia de Santa Cruz, no lugar da Torre. As súas vivendas foron construidas co que foi a propia edificación defensiva posesion do Mariscal Pero Pardo de Cela. Tan só quedan restos dun pozo e dun dos muros da construcción; e a lenda do Pico do Castelo, onde se di houbo un castelo medieval, do que non souben de restos materiais.